Meditatie

Uit Protestants Kerknieuws 29 oktober 2021

'Span u in om door de samenbindende kracht van de vrede de eenheid te bewaren die de Geest u geeft'

N.a.v. Efeze 4:3
Afbeelding: Oorsprong onbekend

“Span u in om door de samenbindende kracht van de vrede de eenheid te bewaren die de Geest u geeft: één lichaam en één geest, zoals u één hoop hebt op grond van uw roeping, één Heer, één geloof, één doop, één God en Vader van allen, die boven allen, door allen en in allen is.” (Efeze 4:3-6)

“Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan?” Dat was de openingszin van de spreker tijdens een workshop over interculturele aanbidding. De workshop ging over muziek maken met mensen van verschillende culturele achtergronden, zoals dat in veel internationale gemeenten gebeurt. Het is niet makkelijk om andere muziekstijlen je eigen te maken, zoals Arabisch, Farsi of Swahili. En het is soms ingewikkeld om goed met elkaar te blijven communiceren als muziekband. Interculturele aanbidding is niet eenvoudig. Hoe krijg je al die mensen met verschillende culturele achtergronden mee in de muziek en aanbidding? Waarom doen we eigenlijk zo moeilijk als het ook makkelijk kan?

Het is makkelijker om gewoon Opwekking te zingen of alleen Nederlands of Engels. Kant en klaar, de muziek pluk je gewoon van internet. Ook is het soms makkelijker om je terug te trekken in je eigen bubbel. Dat geldt denk ik voor iedereen. Ik gebruik het voorbeeld van interculturele aanbidding om te laten zien dat je in de kerk soms ‘moeilijk moet doen’, maar je kunt het toepassen op zoveel andere gebieden. In alle kerken komt het voor dat we ons terugtrekken, het oude vertrouwde. Muzikanten die hun eigen ding doen, meer een soort show opvoeren dan dat ze de gemeente meenemen in de zang en aanbidding. Of breder: werkgroepen, Bijbelstudiegroepen en commissies die het erg gezellig met elkaar hebben, maar weinig oog hebben voor de mensen er omheen. Of in de kerkdiensten en het koffie drinken naderhand: de vertrouwde groepjes zoeken elkaar op. Kan iedereen meedoen? En ja, een gevoelig en ingewikkeld punt: sluiten we geen mensen buiten met inschrijfsystemen of QR-codes?

In de Bijbeltekst aan het begin gaat het over eenheid. Het woordje ÉÉN staat er zeven keer, een volmaakte hoeveelheid. Eenheid is een van de moeilijkste dingen in de gemeente. Niet voor niets shrijft Paulus er zo vaak over. En ook in de hof van Gethsemané bad Jezus dat we allen ‘één zijn’ (Johannes 17). Voor de gemeente in Efeze gold dat het een veelkleurige gemeente was. Een gemeente uit Joden en heidenen, van allerlei komaf, van verschillende culturen en religieus verleden. Het is de kunst om de eenheid te bewaren (vers 3). Dat is soms ‘moeilijk doen’, het is een uitdaging.

Gelukkig staan we er niet alleen voor. Want Paulus zegt er achteraan: “...de eenheid te bewaren die de Geest u geeft.” Die eenheid wordt ons aangereikt. Het is niet iets wat we zelf moeten creëren. Als de Geest er is, dan brengt Hij dat element mee. Het is er al. Merken we het?

Misschien herken je wel iets van die eenheid, die verbinding. Juist als je met mensen spreekt met een andere (culturele) achtergrond. Ervaar je de rijkdom? Ervaar je de eenheid als de Geest de grenzen doorbreekt die door mensen zijn gemaakt? Merk je de verbinding als je met iemand praat over je geloof die buiten jouw vertrouwde bubbel staat?

Laten we in deze tijd dicht bij elkaar blijven, inclusief, dus iedereen moet mee kunnen doen, ook de buitenstaander. Er is heel wat te doen over Corona toegangsbewijzen. Laten we in ieder geval in de kerk mensen niet buitensluiten. Er is heel wat discussie over wel of niet vaccineren, soms gaat het hard tegen hard. In hoeverre geven we elkaar de ruimte, ook als mensen een andere overtuiging hebben?

In het rijtje van ‘zeven keer één’ staat niet bij: één overtuiging, één denken of één theologie. Daarin kunnen en mogen we verschillen. Over Corona, maar ook over zoveel andere dingen.

De verschillen mogen we vieren. Straks voor de troon van het Lam staan we ook schouder aan schouder, uit alle volken en talen, in aanbidding. Laten we iets van die eenheid in praktijk brengen die de Geest ons aanreikt, vandaag al: in onze kerken, in onze gezinnen, de maatschappij en overal waar we zijn. En ja, dat is soms moeilijk doen als het ook makkelijk kan.

Maarten Blom, pastor ICF-Gouda