Meditatie  


Uit Protestants Kerknieuws van 31 augustus 2018
Ds. D.E. van Dorsten (Predikant Groene Hart Ziekenhuis) 

Een harde tekst

“Maar de Heere zei tegen Mozes en tegen Aäron: Omdat u niet in Mij geloofd hebt, en Mij voor de ogen van de Israëlieten niet geheiligd hebt, zult u deze gemeente niet in het land brengen dat Ik hun gegeven heb.” (Numeri 20: 12)

 Bijbellezingen: Numeri 20: 2-13; Matthéüs 7: 13-14; 1 Corinthiërs 10: 1-13; Lucas 12: 41-48

Bovenstaande tekst heb ik altijd erg hard gevonden. Mozes en Aäron die het beloofde land niet in mogen. Terwijl ze zoveel hebben betekend voor het volk Israël. Als je alleen al terugdenkt aan de uittocht uit Egypte. Zij stonden hun mannetje. En nu dit.

Ik kwam op het spoor van deze tekst in de voorbereidingen van de geloofsviering op Roze Zaterdag, waarin ik een rol vervulde. Omdat deze lezing wereldwijd op zaterdag 23 juni in de Joodse synagogen werd gelezen, leek het mij een mooi idee om dit gedeelte op deze dag met hen mee te lezen. Uiteindelijk paste het echter niet in het programma. Maar inmiddels had ik me er wel in verdiept en daar deel ik graag het een en ander over. De situatie van het volk is vrij duidelijk. Ze lijden ontberingen in de woestijn. Er is geen water en eigenlijk is een normaal leven niet mogelijk. Men heeft het zwaar en als gevolg daarvan klaagt men. Zo komen ze bij Mozes en Aäron.

Hij wil water geven

Als je kijkt naar wat deze leiders doen, dan kun je alleen maar concluderen dat zij het enige juiste doen. Er is nood en zij brengen deze nood in nederigheid bij de Heere God.En de reactie van de Heere is hoopgevend. Hij treedt hen tegemoet en Hij wil ook het volk behulpzaam zijn. HeAt enige wat zij moeten doen is de staf meenemen, het volk bij elkaar roepen en dan tot de rots spreken, die daarop water zal geven.In 1 Corinthiërs 10 legt Paulus later uit dat met deze rots Christus wordt bedoeld, die met hen mee reisde door de woestijn.Hoe dan ook, hier wordt duidelijk gemaakt dat de basishouding van God er een is van compassie en barmhartigheid. Waar we, als we dit gedeelte lezen, al snel denken aan een oordelende God, toont hij juist genade. 

Een geheime boodschap

Waar je gemakkelijk over heen leest is het eerste deel van de opdracht: Neem de staf. Pas later, als ze de staf uit het heiligdom meenemen, wordt duidelijk dat hiermee niet de staf van Mozes wordt bedoeld, maar juist de staf van Aäron. Dit is de staf die gebloeid had op het moment dat het leiderschap van Mozes en Aäron betwist werd. Hiermee had de Heere laten zien dat Hij juist hen had verkozen. Wat een geweldige steun in de rug geeft Hij hen hiermee. En wat een teken voor het volk ook tegelijk.

 De twee wegen

Maar dan neemt het verhaal een beslissende wending. Want zodra de twee mannen voor het volk staan gebeurt er iets. Ik denk dat we dit boosheid kunnen noemen. Van de rest van de opdracht komt niets meer terecht. Zodra Mozes het volk voor zich ziet, vergeet hij alles en gaat hij zijn eigen gang. In plaats van de staf van Aäron gebruikt hij zijn eigen staf. Hij slaat er tweemaal mee op de rots en zo stroomde er veel water uit. Hij noemt niet de Naam van de Heere.Welke weg ga je? De weg van de Heere of je eigen weg? Ga je op de weg van eigen kracht of ga je de weg van het geloof?

Wie veel gegeven is?

Blijft staan dat het oordeel over Mozes en Aäron best hard te noemen is. Ondanks de gehele voorgeschiedenis wordt hen de toegang tot het beloofde land ontzegd. Het is een tekst die blijft ‘schuren’ en waar je nog eens wat langer over na moet denken. Een mogelijke verklaring die bij mij op komt, is de verklaring die ook wordt gegeven in de gelijkenis van de trouwe en de ontrouwe rentmeester (Lucas 12). Aan degene aan wie veel wordt toevertrouwd, van diegene zal men des te meer eisen. Ook daar gaat het over iemand die de wil van de Heer gekend heeft, net zoals Mozes die kende. Wie meer weet, heeft een grotere verantwoordelijkheid.