Meditatie  


Uit Protestants Kerknieuws van 2 november 2018

Niet voor niets is Jezus de Bron

In Psalm 1 stelt de dichter zichzelf de vraag: wat maakt mijn leven gelukkig? Tegenwoordig zijn veel mensen non-stop bezig om zich gelukkig te voelen. De Psalmdichter maakt ons duidelijk dat wanneer wij ons laten beïnvloeden door een omgeving waar met God géén rekening wordt gehouden, we niet ten diepste vinden wat we zoeken. Als het om geluk gaat, dan is er meer. Hij doet een geweldige ontdekking en vertelt ons wat écht gelukkig-zijn inhoudt, namelijk ‘een leven met God’. De dichter vertelt er een paar dingen over en ik wil er één ding uitlichten. 

Wees als een boom, geplant aan waterstromen
Deze metafoor wordt gebruikt om te laten zien dat mensen die hun weg gaan met God, bomen zijn. U, jij en ik. Bomen die standvastig zijn, krachtig en veel vrucht dragen. Opvallend vind ik dat we door God niet zomaar ergens zijn geplant. Over de plek van de boom is goed nagedacht. Bomen moeten dichtbij de rivier staan om hun wortels te kunnen voeden, zodat wij vertrouwen en geloven dat God alles geeft wat we nodig hebben. Eigenlijk kan gezegd worden dat deze beeldspraak in eerste instantie niet gaat over boven de grond, maar over onder de grond. Het geheim van de boom zit ‘m namelijk in de wortels. De wortels dorsten naar de rivier en onder de grond groeien ze allemaal naar het water.

De Bron des Levens
Jezus zegt in het Nieuwe Testament dat Hij de bron des Levens is. Een Bron waaruit telkens fris en rein water omhoog bruist. Dat is toch eigenlijk waar ieder mens naar op zoek is? Bij de Bron van Jezus Christus komen we nooit tekort, alle voedingsstoffen zitten in die Levensbron. Door Jezus ontvangen we nieuw leven. Ervaren we dat we kostbaar zijn in Zijn ogen. Ontvangen we vergeving als we scheef zijn gegaan, want met Gods genade is er altijd een weg terug. Ervaren we kracht als de moed ontbreekt om door te gaan. Dát is het bijzondere van Jezus. Niemand is zoals Hij. De Bron is van blijvende waarde, omdat deze Bron nooit leeg zal raken. De rivier, waar wij als bomen aan geplant staan, staat tot in eeuwigheid nóóit droog. Het is dé vruchtbare bodem onder ons bestaan waar wij in mogen wortelen.

 Verlangen
Maar hoe doen we dat in de praktijk, leven met God? De afgelopen weken heb ik met mensen gesproken over deze vraag. Ik vond het inspirerend om te horen hoe iedereen leven met God op zijn of haar eigen manier invult. Maar dat niet alleen, ik vond het ook vooral eerlijk, want gelukkig-zijn is anders dan dat het allemaal goed met je gaat. Het gaat hier dus ook niet om succesverhalen, maar om een verlangen om te leven met God en weten bij Wie je moet zijn. Ik wil er een paar met jullie delen. 

‘Nou’, zei een gemeentelid, ‘daar vraag je me wat! Leefde ik maar meer met Hem. Ik heb een poosje geprobeerd, door de dag heen, vaak aan Jezus te denken. En dan merk je écht verschil, dat Hij je soms wijsheid geeft voor bepaalde situaties, of genade om iets moeilijks vol te houden... er zijn zoveel afleidingen, het gaat écht om een verandering van je hart.’

Een vrouw die een burn-out heeft, vertelde mij dat gebed in een ander perspectief is komen te staan. Het is meer ‘a way of life’. Haar gebed tot God is persoonlijker geworden, waardoor ze Hem weer op een andere manier leert kennen. 

Een man zei: ’de gesprekken over het Evangelie op mijn werk zijn voor mij een manier om met God bezig te zijn. Waar ik eerst nog onzeker was, praat ik nu meer met geloofsvertrouwen. Ik weet gewoon dat ik op Hem kan bouwen in welke situatie dan ook’. 

En als laatste: ’in mijn huis heb ik op verschillende plekken geheugensteuntjes hangen; een briefje op mijn spiegel, een Bijbeltekst aan de muur en een krijtbord met zegeningen’.

Als wij onze voeding telkens weer uit de rivier halen, dan blijven wij vrucht dragen. En dat zullen anderen aan ons merken. Ook u bent bedoeld en geroepen om anderen gelukkig te maken en Gods liefde uit te dragen. Heeft u wel eens tegen iemand gezegd: “wat is het heerlijk dat jij er bent!”? Of “ik word vrolijk van jou”? Geluk brengen zit in kleine dingen.
Ik zou u willen vragen om eens na te denken over de vraag: Wortelt u voldoende richting het water? En daarnaast hoop ik en bid ik dat het ons verlangen blijft om te dorsten naar de rivier en samen met de dichter uit Psalm 1 te ervaren: “Een leven met God, is het allermooiste leven”. Amen.

Heide Koster, STEP, jeugdwerker